Sensopathisch spel: voelen, ontdekken en vertellen zonder woorden
Een bak met zand, klei tussen de vingers of handen vol scheerschuim. Voor volwassenen lijkt het miss...
Thuis heeft je kind driftbuien. Hij of zij kan ineens driftig reageren, vastlopen bij het maken van huiswerk, boos worden om iets kleins of volledig ontploffen. De deuren vliegen dicht, er wordt geschreeuwd of je kind ligt huilend op de grond. En dan hoor je op school of bij de sportclub: “we merken eigenlijk niets bijzonders.”
Dat voelt dubbel. Je bent opgelucht dat het buitenshuis goed gaat. Maar ondertussen voel jij je thuis soms alleen in de strijd.
In dit artikel lees je waarom driftbuien vaak alleen thuis zichtbaar zijn en hoe speltherapie helpt om te begrijpen wat eronder ligt.
Driftbuien horen bij de ontwikkeling van een kind. Een kleuter wil zelf bepalen en ontdekt steeds meer eigen wil. Een kind van zes of zeven voelt al veel, maar kan die gevoelens nog niet goed sturen. Pas rond acht jaar ontwikkelt het brein steeds meer vaardigheden om emoties zelfstandig te reguleren. Tot die tijd leunt je kind sterk op jou. Driftbuien veranderen dus per leeftijd. Maar de kern blijft vaak hetzelfde: je kind raakt overspoeld. Het gaat meestal niet om onwil. Het gaat om spanning die te groot wordt. Bij schoolgaande kinderen zie je vaak dat die spanning zich overdag opbouwt. Ze doen hun best in de klas. Ze letten op sociale regels. Ze willen erbij horen. Ze proberen het goed te doen. Thuis, op de plek waar het veilig voelt, komt die opgebouwde spanning eruit.
Een driftbui is het topje van een ijsberg. Je ziet boosheid, geschreeuw of huilen. Maar onder water zit vaak iets anders:
Die onderlaag zie je niet altijd direct. Ook niet in de spelkamer. En dat betekent niet dat er niets speelt. Sommige kinderen houden zich buitenshuis groot. Ze doen extra hun best. Ze passen zich aan. De spanning bouwt zich op en komt er thuis uit, op de plek waar ze zich het veiligst voelen.
Herken je dit? Thuis vliegen de deuren dicht of ligt je kind huilend op de grond, terwijl het op school of bij de sportclub lijkt alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Als ouder kan dat ontzettend frustrerend zijn. Aan de ene kant is het fijn dat het buitenshuis goed gaat. Aan de andere kant verlang je naar erkenning en handvatten voor de strijd die zich achter jullie voordeur afspeelt.
Misschien vraag je je af: heeft speltherapie wel zin als mijn kind hier in de praktijk geen woede-uitbarstingen laat zien?
Het korte antwoord is: ja, juist dan.
We horen het vaker van ouders: “thuis kan het zó heftig zijn, maar in de spelkamer zie je dat niet.” Dat kan verwarrend voelen. Je worstelt met driftbuien, discussies of ontploffingen en buiten de deur lijkt je kind rustig. Dat dubbele gevoel mag er zijn. Laat je geruststellen. Dat je kind in de spelkamer niet ontploft, betekent niet dat er niets speelt.
Ook als je in de spelkamer geen driftbuien ziet, gebeurt er veel onder de oppervlakte. Juist dan kan speltherapie helpend zijn.
Ontlasting voor je kind
Een kind lijdt vaak zelf onder de driftbuien. Ontploffen kost energie. Maar je de hele dag groot houden en spanning binnenhouden is minstens zo vermoeiend. Na een uitbarsting volgen regelmatig schaamte of verdriet. In de spelkamer hoeft je kind niets op te kroppen. Dat geeft lucht.
• Een veilige vrijplaats
Je geeft je kind een plek waar het zichzelf mag zijn. Zonder prestatiedruk. Zonder sociale verwachtingen. Vanuit die veiligheid kan spanning langzaam zakken.
• Leren voelen in het lijf
Samen onderzoeken we welke gevoelens er zijn en waar je kind die voelt. Wordt het hoofd warm? Spannen de schouders zich aan? Zit er een knoop in de buik? Door die signalen eerder te herkennen, leert je kind eerder bijsturen.
• De vertaalslag naar thuis
In oudergesprekken stemmen we af wat jij thuis ziet en wat er in de spelkamer zichtbaar wordt. Zo kun jij beter aansluiten bij wat je kind nodig heeft, bijvoorbeeld extra nabijheid, duidelijke grenzen of juist rust.
In de spelkamer werken we aan:
Soms werken we met heel praktische stappen. We onderzoeken samen:
Kortom: speltherapie is geen training in “boos zijn”, maar een ontdekkingstocht naar de rust onder die gevoelens.
Door je kind een plek te geven waar het mag spelen, voelen en verwerken, geef je een krachtige boodschap: ik zie dat het moeilijk is en je hoeft het niet alleen te doen. Vanuit die veiligheid ontstaat ruimte. Ruimte om te groeien. Zodat niet alleen de driftbuien veranderen, maar vooral wat daaronder ligt.
